Na een wilde dans avond in Boa vista (Brazilie), waar ik heel veel Foho heb gedanst zijn we even kort gaan slapen om vervolgens weer veel te vroeg een bus te pakken naar Venezuela. De bus duurde 4 uur, Boa Vista staat in mijn geheugen gekerft, als een saaie stad over dag, waar ´s avonds het feest begint. Overdag was 1 van ons (of meer) brak. ´avonds ging het allemaal weer beter en konden we met wat lokale brazilianen op stap op ergens te dansen en te poolen. Maandag ochtend zaten we in de koude airco bus naar Venezuela. We zouden in het dorpje Santa Elena uitstappen en hier verder ons avontuur plannen. We wilde de Roraima beklimmen. De Roraima is een tafelberg van 2725 hoog. Op de berg is een soort van maan landschap te zien met bijzondere planten en dieren. Erg leuk om bioloogje te spelen dus. De toch die we hadden geplant zou 5 of 6 dagen duren. Het hing er van af wie er nog meer mee zouden gaan. Uiteindelijk zijn we de vijf-daagse tour gaan doen. Bij onze groep zaten ook 2 Spanjaarden, 3 Engelse jongens en 2 Zwisterse meisje. Een jong en gezellig gezelschap. De eerste dag was een redelijk makkelijke dag. Op mijn nike gympies met mijn backpack van 15 kilo (kleren, eten, slaapspullen, ed.) zou ik 5 uur moeten lopen. Omdat we snelle hollanders waren waren we een uurtje eerder bij het kamp dan geplant. Prima. De eerste dag verliep prima. Ik had mijn EHBO tasje mee, want ik had al voorspelt dat ik blaren zou krijgen. Na een heerlijke duik in de rivier naast ons basiskamp zijn we heerlijk gaan eten. Onze gids en onze porter hadden voor ons gekookt.

De volgende ochtend werden we om half 7 gewekt. Erg vroeg. Deze dag zou een van de zwaarste wandelingen worden. de planning was om 8 uur te lopen en 1700 meter te stijgen. We zouden bij de top aan komen. Gelukkig was er wat eten uit mijn tas en was het gewicht beter verdeelt. Mijn tas woog nu ongeveer 10 kilo. Na wat plijsters te hebben geplakt en mij hebben aangekleed gingen we door het heuvelige steppe landschap verder. Wat een mooie natuur! De roraima kwam steeds dichterbij! Bij de voet van roraima zijn we wat gaan eten. De natuur veranderde langzaam in ongerept laag oerwoud. De paden veranderde in grote rotsblokken, modderpoelen, modderpaden en watervallen. Dit zou het zwaarste deel worden. Wat een geweldige tocht was dit. we klommen en klommen. We liepen door de wolken en stegen en stegen. We klouderde over snel stromende riviertjes en de laatste 200 stijgen zouden we onder een waterval door moeten lopen. Anne, Thomas en Ik waren wat sneller dan de rest en besloten om met de porters mee te lopen. (porters zijn jongens die bagage sjouwen. wij hadden 1 porter voor 7 personen. vaak nemen mensen 1 porter voor 2 personen). We ploeterde onder de waterval door en dikke ijs koude druppels daalden neer op mijn hoofd en op mijn tas. heerlijk! Bijna waren we bij de top! Ik was in mijn korte broer en mijn T-shirtje. Het werd al kouder en kouder. Om 3 uur waren we boven. Wat een genot. We keken naar beneden en zagen een muur van 1000 meter hoog steen onder ons. Keken we naar het dal dan was keken we meer dan 1700 diep! wat een genot! De wolken woeien door ons kletsnatte haar en we rilde van de kou. Snel liepen we door naar ons ´Hotel.´ Dit is een overhangende rotswand , boven op de berg, waar iets minder wind en regen is dan de rest van de berg. We instaleerde onze tent en trokken snel heel veel kleren aan. 45 minuten later kwam de rest verkleumt aan. Ik zat te chillen in de tent in mijn slaapzak.

De nacht was belanchelijk koud en bijna al mijn kleren waren nat van de nacht ervoor. gelukkig kon ik een trui van thomas lenen.

De volgende ochtend werden we wakker gemaakt met warme koffie. Vandaag zouden we over de tafel zelf wandelen. We zouden naar natuurlijke jacuzzies gaan en overweldigende uitzicht punten met diepten van meer dan een kilometer onder ons. Thomas Anne en ik waren vrolijk in het zonnetje aan het rond rennen en aan het rotsje springen. Steeds over beekjes van rots naar rots spinge. Super leuk! Op een gegeven moment wilde ik van een rots naar een andere rots springen met een beekje 2 meter ons mij. De sprong was ongeveer 1,5 meter. Ik stond klaar en Nadine maakte een foto. Ik zette mij af... krak...!.... KUT!.... OOO.... AI.... Toen lag ik 2 meter dieper in een ijskoud beekje. het stukje steen waar ik mij op afzette was door mijn afzet afgebroken, waardoor ik naar beneden viel. Ondertussen kopte ik met mijn lippen de rots, waar ik op zou moeten landen en viel hopeloos met mijn armen gesprijd om mij nog ergens aan vast te klampen naar beneden. Het resultaat viel mij nog mee. Ik had het gevoel alsof mijn tanden er niet meer inzaten. Mijn boven en onderlip zaten van binnen en buiten vol scheuren. Een mooie rots afdruk op mijn bovenlip en al mijn voortanden door mijn lip. Doordat ik mijn val probeerde te breken door mij aan de rotsen te klampen zat mijn rechterarm vol schrammen en mijn linker hand deed pijn. Mijn ringvinger een beetje gekneust en een pijnlijke handpalm. Even moest ik bijkomen van de val. Ik nam wat slokken water en spuigde allemaal bloed uit. ik voelde heel voorzichtig en doodsbang met mijn tong langs mijn tanden. GODZIJDANK! ik ben nog nooit zo blij geweest! mijn tanden zaten er nog allemaal in! in 1 klap was alles weer goed. Gelukkig zaten ze er nog. Ik verdenk ze ervan dat ze een mm naar achter zijn geschoven, maar dat weet ik niet zeker.

Het lijkt erger dan het is hierboven, maar nu 3 dagen later is alles bijna weer goed. Mijn lip is niet meer dik en doet ook geen pijn meer. Mijn hand is ook weer prima en de schrammen om mijn arm genezen snel.

Het meest blij ben ik nog dat al mijn tanden nog in mijn mond zittem wat redelijk knap is. Na even rustig aan te doen hobbelde ik weer vrolijk verder. Mijn lip werd dikker en dikker, maar dat kon de pret niet drukken en het mooie uitzicht bleef desondanks overweldigend mooi!!!! De zon scheen en de wind woei. Mijn kleren waren in een uurtje weer droog.

...(zie vervolg roraima)....